روستاهاوشهرهایی درمیهن ماهست که نامشان ازریشه تچن(tachan)وتچک(tachak) به معنای روان،جاری،تندرو وتازنده گرفته شده است وباید در این شهر ها وروستاها رودهایی پرآب وخروشنده درگذشته بوده ویا هم اکنون جاری باشد.رود تجن(تچن)در شمال ایران از همین ریشه است.روستای تجره درنزدیکی خوانسار*شهرستان تجرک درغرب ساوه وروستایی بدین نام درنزدیکی طبس*روستای تجروددرشمال کاشمرودرجنوب تربت حیدریه*روستای تجردرشمال شاهرود*تجره سراب درنزدیکی خرم آباد*روستای تجن درغرب قاین .شاید تجریش در شمال تهران نیز ازهمین ریشه باشد زیرا درزبان پهلوی تچیشن(tachishn)یعنی جاری شدن آب،ومردم تهران سیل ویرانگررودخانه تجریش را در حدود ۲۰سال پیش فراموش نکرده اند.باید بدانیم پس ازورود اعراب به ایران ونبود حرف چ درزبان عربی،چ به ج  دگرگون شده است.بد نیست بدانیم واژه تازیانه در ریشه ،تاچانک بوده است که نخست به تازانک وسپس به تازیانه تبدیل گشته است.یا به نقلی دیگر: ریشه نام تَجْریش ، تیگرَشت به معنی زمین تند و شیبدار است . درست مانند رودخانه دِجْلة در عراق که اصل آن « تیگْـرَه » و دارای ریشه پارسی است و با Tiger در انگلیسی و فرانسه و tigre در اسپانیایی و tijger در آلمانی به معنی ببر هم ریشه است . زیرا فارسی و زبانهای اروپایی از زبانهای هم خانواده هستند . در دانشنامه جهان اسلام در باره تجریش چنین آمده است : «  ظاهراً نام تجریش را نخستین بار ظهیری نیشابوری (ص 22) در اواخر قرن ششم به صورت «طجرشت » ضبط کرده است . به نوشته محمدبن علی بن سلیمان راوندی در 599، طغرل بیگ سلجوقی (حک : 429ـ 455) از تبریز به ری و سپس به قصران بیرونی (یا قصران سفلی/ قصران خارج ، از مناطق قدیمی در شمال تهران ) سفر کرد و به دلیل خنکی هوا به «دیه طجرشت » رفت (ص 111ـ112). او در تجریش برای خود خانه ای بنا کرد و در همانجا وفات یافت (ظهیری نیشابوری ، همانجا). کریمان (ج 1، ص 460) نام طجرشت را معرّب «تیگرشت » («تیگر» به معنای زمین تند و شیبدار) ذکر کرده است . به نوشتة عباس اقبال (ص 15)، نام طجرشت به سبب کثرت استعمال و گذر زمان به تجریش تغییر یافت . »